Met Stoor’nissen blaast het Gasthuismuseum nieuw leven in de historische nissen van het oude gasthuis.
Waar vroeger beelden van Sint-Dimpna en Sint-Elisabeth stonden, geven hedendaagse kunstenaars vandaag een eigen invulling aan deze plekken van betekenis.
In Geel, de barmhartige stede, leven al eeuwen mensen met en zonder psychische ‘stoornissen’ ongestoord samen.
Dat unieke verhaal vormt de inspiratie voor deze artistieke uitdaging.
| S'N01: Ik was één van hun | |
| Wat zie je? | |
| Een aantal mensfiguren bewegen zich in een glazen bokaal. Een van hen heeft een ander “gezicht”. Deze figuur ontsnapt. En klimt uit de glazen bokaal of glazen pot. | |
| Hoe gemaakt? | |
| De mensfiguren zijn gemaakt van ijzerdraad. Dit ijzerdraad heb ik met zwarte wol bekleed. Met naaigaren heb ik de gezichten genaaid. Dit alles heb ik bespoten met lijm. Dit heb ik gedaan zodat alle wol en garen goed vast blijft. En is tevens een beschermlaag voor allerlei weersomstandigheden. | |
| Waarom dit werk? | |
| Ik stel me soms de vraag of wat vandaag wordt bestempeld als “stoornis”, is morgen misschien wel een talent of kwaliteit die we vandaag nog niet erkennen. Bijvoorbeeld de kinderen die niet kunnen spreken en autisme hebben, hebben wel telepathische vermogens. (“the telepethy tapes”)Waar ik ook veel aan moet denken is dat ieder van ons wel een of ander stoornisje heeft of stoornis heeft gehad. De stoornis wordt soms buiten de mens gezet. En niet bekeken als samenhang. Je voelt je als “gestoorde” mens bekeken en geanalyseerd en beoordeeld voor alleen je stoornis. Maar achter de stoornis gaat een heel leven schuil. En wordt een stoornis niet altijd bepaalt door degene die het bekijkt en niet altijd door de “gestoorde” zelf? |
| S'N02: Broken | |
| Wat zie je? | |
| Een gebroken half verwelkte bloem als symbool voor de kwetsbaarheid van de geest. | |
| Hoe gemaakt? | |
| Textiel: het hart van de bloem is gemaakt in smyrna. Gecombineerd met haakwerk en andere textieltechnieken. Het textiel is behandeld zodat het weer en wind kan doorstaan. | |
| Waarom dit werk? | |
| De menselijke geest zie ik als een bloem. Die ontluikt tijdens de jeugd. Maar niet alle bloemknoppen groeien uit tot prachtige rozen.Soms knakken ze of verwelken ze vroegtijdig. Maar met de nodige zorg kunnen ze toch volgroeien tot een weliswaar kwetsbare maar toch kostbare bloem. |
| S'N03: Zonder titel | |
| Wat zie je? | |
| Na WOI kregen we de eerste bombardementen en mentale wonden te zien zoals nooit voordien. Mensen droegen dit met eerbied om wat ze gepresteerd hadden. Het contrast tussen de wonden en de parelmoer van het gezicht verbeeldt hier de verdoken schoonheid haaks op elkaar. Fouten zijn bewust niet weggewerkt. | |
| Hoe gemaakt? | |
| Hoogbak klei met fijne chamotte. Bespoten met engobe en geglazuurd met blinkend transparant. Afgewerkt met parelmoer en goud. | |
| Waarom dit werk? | |
| Ik wil met mijn werken mensen bewust laten nadenken over de offers die vroeger gebracht zijn voor onze vrijheden. Tevens de dialoog aanwakkeren hoe wij deze de dag van vandaag terug weggooien. Alsook het duidelijk maken van de delicate balans tussen fysiek en mentaal letsel. |
| S'N04: In beweging | |
| Wat zie je? | |
| Ik toon een meisje dat danst. Haar beweging is zacht en vloeiend, bijna gewichtloos. Ze laat zich dragen door een speelse doek die met haar meebeweegt. Maar als je langer kijkt, zie je dat haar lichaam niet klopt. Het is uit verhouding, anders dan je verwacht. Dat wringt, maar tegelijk blijft ze bewegen. | |
| Hoe gemaakt? | |
| Ik heb het beeld opgebouwd uit gyproc en papier-maché. Daarna bracht ik verschillende lagen coating en kleur aan. De goudvernis gebruik ik om licht te vangen, zodat de beweging van de stof en van het lichaam nog meer tot leven komt. | |
| Waarom dit werk? | |
| Tijdens het maken dacht ik veel aan hoe we kijken naar lichamen en gedrag. Wat als iets niet past binnen wat we gewend zijn? Dit meisje beweegt zoals zij kan, op haar manier. In haar zit zachtheid en kracht, ook al wordt ze misschien als ‘anders’ gezien. Voor mij gaat dit werk over die spanning: tussen schoonheid en vervreemding, tussen hoe iemand zich voelt en hoe de buitenwereld kijkt. In die beweging probeer ik ruimte te geven aan wat niet perfect is, maar wel echt. Misschien is het niet het lichaam dat stoort, maar onze blik? |
| S'N05: En toch blijft ze (be)staan… | |
| Wat zie je? | |
| Een lichaam dat ooit volledig was. Een vrouwenvorm? Herkenbaar maar onvolledig? De huid draagt sporen van ouderdom, alsof ze al eeuwen stil staat. Een arm ontbreekt, afgebroken in de tijd of …? | |
| Hoe gemaakt? | |
| Opgebouwd in lagen, vormgegeven om te lijken alsof het altijd al bestond. Materialen werden bewerkt, geschuurd, verouderd. Kleur en textuur zoeken naar het gevoel van steen, naar iets dat blijft, ondanks alles. | |
| Waarom dit werk? | |
| Ik wilde stilstaan bij wat ontbreekt, bij wat afbreekt, bij wat verdwijnt, bij wat verandert.Een lichaam hoeft niet volledig te zijn om aanwezig te zijn. Een lichaam hoeft niet intact te zijn om betekenis te dragen. Misschien zit de kracht net in wat verdwenen is. Misschien zit de kracht in wat niet meer hersteld kan worden. |
| S'N06: #headless heilige Dimpna 2026 | |
| Wat zie je? | |
| Patroonheiligen zijn een beetje de influencers van het verleden. Daarom denken wij dat als de heilige Dimpna anno 2026 zou leven, ze overal online te zien zou zijn. Dit heeft invloed op haar mentaal welzijn. Hierdoor is ze best ongelukkig en een beetje de weg kwijt, maar ze doet er alles aan om online het beste van zichzelf te geven. Misschien ken jij ook wel een heilige Dimpna of denk je ze te kennen? | |
| Hoe gemaakt? | |
| Vanuit ’t Alternatief, een afdeling binnen de Waaiburg vzw, bieden wij daginvulling aan aan jongeren waarbij het schooltraject omwille van verschillende oorzaken tijdelijk on hold is gezet. In onze atelierwerking zijn we samen aan de slag gegaan. We doorliepen heel het proces wat begon met een brainstorm en waaruit we dan een concreet plan opstelden. De jongeren verzamelden het materiaal en werkten het hele concept uit waardoor we tot dit eindresultaat kwamen. Doorheen heel het proces werkten er een vijftal jongeren aan mee. | |
| Waarom dit werk? | |
| We willen vooral meegeven dat mentaal welzijn vaak verborgen zit achter een perfecte online filter. Net zoals onze ‘#headless Dimpna’ proberen veel jongeren de schone schijn op te houden, terwijl ze vanbinnen worstelen.De strijd die jongeren voeren met hun zelfbeeld en de sociale druk van 2026 is vaak onzichtbaar. We willen die ‘storing’ in hun welzijn zichtbaar maken en een gevoel van herkenning creëren voor iedereen die zich wel eens een ‘#headless’ heilige voelt. We hopen met dit kunstwerk stil te staan bij de druk om constant ‘aan’ te staan en te tonen dat het oké is om de weg even kwijt te zijn. Het is een uitnodiging om verder te kijken dan het scherm en de echte mens achter de hashtag te zien. |
| S'N07: De barmhartige | |
| Wat zie je? | |
| Rechtopstaande figuur met open armen | |
| Hoe gemaakt? | |
| Uit klei met betonnen sokkel | |
| Waarom dit werk? | |
| Ooo …. Sint-DimpnaBarmhartige dame Met open armen Ontmoet en bescherm je De kwetsbaren |
| S'N08: IK e.a. (ik en anderen) | |
| Wat zie je? | |
| Iedereen kent de IKEA-tas. Je sleurt hem mee en stopt er van alles in, maar niemand weet echt wat er inzit. Dit werk vertrekt vanuit diezelfde radicale herkenbaarheid: vormen gemaakt uit FRAKTA-tasmateriaal, gevuld met bubble swrap — het materiaal dat kwetsbare dingen beschermt. Door de blauwe kleur vallen ze niet op, zijn ze onleesbaar. Dat is de buitenkant. Maar binnenin zijn ze zacht ingepakt.De drager waarop dit werk gemaakt is verwijst naar het menselijk lichaam, teruggebracht tot de essentie. Een verschuiving van stoornis als iets in het hoofd naar iets dat je draagt — door je hele lichaam en context heen. Niet klinisch. Niet reducerend. Gewoon: menselijk. De titel leent zich van het meest persoonlijke woord — ik — en de onpersoonlijkere afkorting e.a. (en anderen). Het gaat over de relatie tussen mezelf en mijn binnenwereld, en het beeld dat ik toon aan anderen. Kwetsbaarheid, kracht. Verstoppen, tonen. Verstoren, balanceren. | |
| Hoe gemaakt? | |
| Het werk beeldt de spanning uit tussen wat zichtbaar is en wat gedragen wordt. Trauma is niet altijd leesbaar van buitenaf — het is geïnternaliseerd, ingepakt, onzichtbaar gemaakt. Tegelijk is het universeel: iedereen draagt iets mee wat niet getoond wordt.De vormen verwijzen naar het menselijk lichaam — een romp, ledematen, bollen — maar dan afgevlakt, samengebonden, teruggebracht tot hun essentie. Er zit zachtheid in, een hart bijna, maar het vraagt een bewuste blik om dat te zien. In Geel, waar samenleven met anders-zijn al eeuwen de norm is, krijgt dit werk een bijzondere lading. De nis — traditioneel een plek voor heiligen, voor figuren die waken — wordt hier een plek voor het gewone, het gedeelde, het onuitgesproken menselijke. | |
| Waarom dit werk? | |
| De unieke geschiedenis van Geel als barmhartige stede — een plek waar anders-zijn nooit pathologisch was, maar deel van het weefsel van de gemeenschap. Die traditie van zacht naast hard, gewoon naast bijzonder, is precies de toon die dit werk zoekt.En de overtuiging dat kunst een veilige ruimte kan zijn om moeilijke dingen bespreekbaar te maken. Niet door te verklaren of te confronteren, maar door te herkennen. Ik e.a. wil geen statement zijn — het wil een spiegel zijn die vriendelijk terugkijkt. |
